Beetje bij beetje drijft festival Roadburn weg van de coventionele metalwereld

Beetje bij beetje drijft festival Roadburn weg van de coventionele metalwereld
https://images.nrc.nl/rEiC5RlHJ89S34GBZ0P_p_x4RUU=/1200×627/smart/filters:no_upscale()/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data43682828-09e43c.jpg

Hij zit er echt. Het Braziliaanse drummonster Iggor Cavalera drumt hier met zijn noise-duo Petbrick alsof zijn leven ervanaf hangt in de kleine punkzaal Hall of Fame, voor krap een man of 150. Al bij de eerste rammen op z’n vellen vliegen de splinters van zijn stokken de eerste rij in, terwijl Wayne Adams elektronisch geweld manipuleert. Onvoorspelbaar en ongelooflijk hard. Voor wie het aankon een genot om Cavalera van anderhalve meter afstand te kunnen zien spelen, donderdag op Roadburn in Tilburg.

Wie had gedacht die medeoprichter van de legendarische metalband Sepultura überhaupt ooit op Roadburn te zien spelen? Een festival dat juist beetje bij beetje wegdrijft van de conventionele metalwereld. Vorig jaar oogstte Roadburn, na jaren van subtiele koerswijzigingen, groot succes: alles bleek te kunnen op het festival. Het is lovenswaardig dat Roadburn deze twintigste editie niet heeft geprobeerd dat succesjaar op een of andere manier te kopiëren. In plaats daarvan werd het programma verder verdiept met nog experimentelere keuzes.

De keuze voor artist in residence Thou was spannend, een veelzijdige band die zowel uitblonk in mooie, akoestische liedjes, als moeilijk te verteren, moerassige sludgemetal. En toonde Zola Jesus in 2018 dat de wat zwaardere popmuziek prima paste tussen de ronkende riffs, dit jaar stonden dat soort acts overal: A.A. Williams, Emma Ruth Rundle, Marissa Nadler en Louise Lemón maakten indruk.

Anna von Hausswolff verraste met de meest intense, expressieve show van het festival. Haar orgel gilde en kreunde, haar stem vol en meeslepend. De Zweedse speelde met dronemuziek en meanderende soundscapes in haar zware, gotische popsongs, waarin ze soms peilloze duisternis opriep. Ze werd geholpen door de prachtige setting van rook en donkerblauw licht, waar Von Hausswolff met haar vuisten af en toe doorheen beukte. „This. Is. Epic”, zei ze bedeesd. Een revelatie.

Het versterkte het gevoel dat alles op elk podium anders kon zijn dan verwacht afgelopen weekend. En waar veel wordt geprobeerd, gaat weleens iets mis. Zo werd de samenwerking tussen Thou en singer-songwriter Emma Ruth Rundle slechts bij vlagen een solide legering – beter waren beide acts solo. Ook At The Gates, de band van gastcurator Tomas Lindberg nota bene, viel tegen op vrijdag. Het beloofde ‘andere gezicht’ van de band lieten ze slechts sporadisch zien.

Het festival kreeg een zwarte rand door de dood van Michiel Eikenaar, de frontman van blackmetalbands Nihill en Dodecahedron overleed op 42-jarige leeftijd na een lang ziekbed. Uitgerekend in het Roadburn-weekend waar dit jaar de Nederlandse blackmetalscene present was en waar ook zijn eigen band Dodecahedron speelde, zoals al een poosje met zanger William van der Voort. Zij speelden zoals Eikenaar het enkele jaren terug in NRC zelf voorschreef: „Hoe genadelozer, hoe beter. Er moet geen ontkomen aan zijn.”

Source link