De helletocht van Wout van Aert

De helletocht van Wout van Aert
https://images.nrc.nl/5JIfy0fYr0sSD0F7KT6_At3qqdU=/1200×627/smart/filters:no_upscale():format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data6648770-dba4a9.png

Bij de start keek hij nog fris uit de ogen, het hoofd moedig omhoog. Ruim zes uur later viel Wout van Aert na aankomst op de wielerbaan in het gras en kermde het uit. Wat zijn mooiste wedstrijd van het jaar had moeten worden, eindigde in diepe malaise.

„Het was verschrikkelijk”, zei Van Aert, eenmaal weer bij zinnen.

De wielerklassieker Parijs-Roubaix had zich weer van zijn vernietigende kant laten zien. De negenentwintig kasseienstroken en de tegenwind slurpen alle energie uit de spieren. Op elke strook vol eeuwenoude stenen worden de renners door elkaar geschud en dat doet in de slotfase iets met de waarneming; het bestaan wordt teruggebracht tot een blik op de ongelijke weg die onder je voorwiel voorbijschiet.

Iedere meter zoeken de ogen van de renner naar de beste route. Besluit op besluit. Rijden op de rug van de kasseienstrook, toch maar sturen naar het gootje, te veel grind, weg daar weer, oppassen voor een lekke band, terug de kasseien op, uitkijken, als ze te veel uit elkaar liggen blijft je wiel erin steken.

Langzaam verdwijnt de kracht en begint het ‘leegrijden’. Nergens meer de puf vandaan kunnen halen, je hongerig voelen en toch moeten doorrijden tot je over de finish bent.

De beslissing in deze editie viel bij Gruson, direct na de vijfsterrenkasseien van Carrefour de l’Arbre. Gruson. Ik ken het daar, kun je met losse handjes overheen. De stenen liggen keurig in het gelid en aan weerszijden is het prettig rijden op het gruis. Toch moest Peter Sagan juist daar passen na een aanval van Nills Politt en Philippe Gilbert.

Zoals zovelen: leeggereden.

Het gros van de renners is in de laatste kilometers met zichzelf in gevecht, zeker als de kans op een ereplaats verkeken is. Het verval bij Wout van Aert was ontluisterend. Na pech in het Bos, een valpartij en vervolgens een zware achtervolging op het peloton, verdween de vastberaden blik uit zijn ogen. Het laatste deel reed hij vaak alleen.


Lees ook: ‘Ze noemden hem een versleten paard maar ik proefde dat Gilbert nog honger had

Met een knik in de nek zakte zijn hoofd tussen zijn schouders. Door het omgeploegde land reed een tractor, een helikopter scheerde over de toeschouwers en gele, plastic blokken stonden op de weg bij Hem om te voorkomen dat de renners in gaten reden.

Van Aert tuurde alleen nog naar zijn voorbandje, stuiterend over de weg.

De onderste baan van de wielerpiste was vlak voor de klassieker weer geschilderd in lichtblauw, als verwijzing naar de Côte d’Azur. Van Aert zag bij aankomst louter grijstinten. En eenmaal van zijn fiets gekropen en in het gras gevallen alleen nog gitzwart.

De helletocht was verschrikkelijk voor Van Aert en daarmee – zo werkt het nu eenmaal – verschrikkelijk mooi om te zien. Want het lijden op kasseien, die holle oogopslag van de moegestreden renner, dat hoort bij de venijnigste klassieker van het jaar.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Source link