Een geit met een naam slacht je niet

Een geit met een naam slacht je niet
https://images.nrc.nl/cq7v7dkdjCou1ptRtEaMSw5lTBM=/1200×627/smart/filters:no_upscale()/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2019/04/plaatjezap120419.jpg

Slachten of niet slachten, dat is de vraag. Zou u een dier waarmee u drie dagen op reis bent geweest, nog naar de slager kunnen brengen? Het is geen hele gekke vraag. Immers, vlees groeit niet in de supermarkt, dus wie dieren eet, moet het dode dier in de ogen durven kijken. Toegegeven, dit is vooral een dilemma voor vleeseters – maar die hebben ook recht op twijfel.

De kwestie is het hart van de door Insight TV gemaakte serie Travel with a goat die de EO vrijdags uitzendt. Steeds worden twee foodies naar een ver land gestuurd, waar ze bij een boer of herder een dier moeten ophalen. Dat dier moeten ze in drie dagen (te voet, liftend, met de bus) zo’n honderd kilometer verderop naar een slager brengen. Daar moeten ze beslissen over het lot van het dier.

Het levert behalve mooie beelden van verlaten landschappen een royale portie Food for thought op. In de beginaflevering werden de door de Masai bewoonde binnenlanden van Kenia doorkruist door de Spaanse vlogger Abraham Bandera Baez (goede voornaam, qua offerbereidheid) en Sophie Faldo, oud-winnaar van The Great British Bakeoff – met een geit.

Een slim element van het programma – twee weken geleden begonnen, maar alle vijf afleveringen staan online – is dat het duo eerst in een dorp op zoek moest naar de man die hun het dier zou geven. Bijna niemand sprak Engels. Zo werden Baez en Faldo flink op zichzelf teruggeworpen; ideale omstandigheden om na te denken over goed en fout.

Ze noemden hun geit, die hartverscheurend mekkerde bij het afscheid van de kudde, Orollo. Ze kochten een ketting voor het dier. Ze kroelden het onder de kin, droegen het in hun handen. En ze probeerden hun besluit te rationaliseren. Was de slacht niet hoe dan ook de bestemming van zo’n geit? Was hij niet beter af bij de Masai dan bij de slager in de stad?

Onderweg werd het dilemma verder aangescherpt door een aantal ontmoetingen. Een man met een machete dreigde een poot van de geit af te snijden, het duo kreeg geitenvlees te eten en vooral: ze werden uitgenodigd bij de slacht van een andere geit. Ze durfden te kijken, maar op het stervensmoment begon Abraham van puur ongemak heen en weer te hupsen. Het warme bloed dat ze te drinken aangeboden kregen, weigerden ze beleefd.

In de tweede aflevering trokken de Britse ‘gastronaut’ (een woord dat zeker rijp voor de slacht is) Stefan Gates en de Canadese vlogger Julie Nolke met een donzige alpaca naar Peru. De alpalca heette Javier, Gates noemde zichzelf ‘daddy’ tegenover het dier. Nolke schoot vol toen ze in een restaurant alpaca voorgeschoteld kreeg.

Nolke en Gates praatten onophoudelijk over hoe bijzonder het project was en hoezeer de tocht hun blik op vlees had veranderd. Wat opviel was dat ze het daarbij eigenlijk de hele tijd over zichzelf hadden: wat zij dachten, wat zij voelden. Nadat ze hun beslissing hadden genomen, vertelden ze elkaar hoe opgelucht ze waren. Misschien ook wel opgelucht dat ze terug naar huis konden.

Dat contrasteerde nogal met Baez en Faldo die veel zwijgzamer waren, maar vooral spraken over hun geit, het land waar ze doorheen trokken, de mensen die ze ontmoetten, de plaats van het dier in de voedselvoorziening.

Minstens zo interessant als het uiteindelijke vonnis (de een kreeg gratie, de ander ging eraan – u kunt vast wel invullen welke) was het om te zien hoe verschillende mensen omgaan met een ingewikkelde situatie. Steeds weer verzinnen ze argumenten voor een beslissing die toch vooral op intuïtie lijkt te worden genomen. Vrijdag in de derde aflevering zien we hoe het het schaap vergaat.

Source link