Pak de uitbuiters van arbeidsmigranten nu eens echt aan

Pak de uitbuiters van arbeidsmigranten nu eens echt aan
https://www.nrc.nl/static/front/img/social/default-og-image-facebook.png

Aan de reportage over de grootschalige en hardnekkige uitbuiting van Oost-Europese arbeidsmigranten in NRC van dit weekend vielen ten minste twee dingen op. Eén was de al jaren durende onmacht van overheid, werkgevers en arbeidsbemiddelaars om deze problematiek onder de knie te krijgen. Al in 2011 noemde de parlementaire commissie Koopmans de toestand van arbeidsmigranten in Nederland „onacceptabel”.

Dit verhaal kan om de zoveel tijd opnieuw worden opgeschreven, zo lijkt het. Het heeft alle klassieke pre-revolutionaire ingrediënten – ongeschoolde, jonge buitenlandse arbeidskrachten, die de taal niet spreken en het land niet kennen, die genadeloos uitgebuit worden en in afhankelijkheid gedwongen van hun werkgever. Ze zijn gevangen in een systeem waarin voor slechte huisvesting veel te hoge huren worden berekend, met als toegift een boetestelsel voor allerlei tamelijk willekeurig leefregels. Tel daar incidenteel niet betaald overwerk, te lange arbeidstijden en de constante dreiging van ontslag bij op, en het beeld is compleet. Hier worden de zwaksten rechteloos gehouden, met dank aan de gebrekkige bescherming van uitzendkrachten en andere flexwerkers. Zoals beschreven: wie klaagt over zijn werk is zijn huis kwijt, wie klaagt over zijn huis verliest zijn baan.

De profiteurs worden kennelijk nauwelijks écht gehinderd door de overheid noch door vakbonden, partijen of burgerrechtenorganisaties. Het is brandstof voor het type emancipatiestrijd waarvoor de autochtone werknemer alleen nog op 1 mei zachtjes op z’n schouder wordt getikt. De achturige werkdag, weet u nog? De vijfdaagse werkweek, ooit was u er blij mee? Nou, dat is in de kassen hélemaal anders.

En het tweede dat opviel, was het abstracte windscherm aan arrangementen dat de problemen effectief uit het zicht weet te houden. Of althans immuun houdt voor correctie of disciplinering. Er is aan inspecties, toezichthouders, certificaathouders, instanties, procedures, onderzoeken en controle eerder een teveel dan een tekort. Versnipperd over talrijke niveaus en partijen doen de meesten hun best. Dat valt althans aan te nemen. Maar verder dan de incidentele boete en vervolging komt het niet. De Poolse ambassadeur en zijn consul-generaal kwalificeerden de situatie van hun werkende landgenoten als die van een „parallelle samenleving”, waar Den Haag geen greep op heeft, en ook de indruk wekt daarin niet erg ambitieus te zijn. ‘Ze’ komen hier om te werken en daarna vertrekken ze weer – iedereen tevreden.

Tenzij er natuurlijk een WW-uitkering wordt ‘meegenomen’. Dat deze groep aan alle kanten wordt uitgebuit, lijkt niet zo’n probleem. Maar dat is het natuurlijk wel. In Nederland wordt iedereen in principe grondwettelijk gelijk behandeld en dient iedereen gelijke aanspraak op gelijke rechten te kunnen maken. Dat betekent dus dat arbeidsmigranten hun eigen zorgpasje mogen ontvangen, dat ze geen stofzuig- of matrasklopplichten opgelegd krijgen, dat ze correct uitbetaald worden.

Werkgevers die in zee gaan met arbeidsbemiddelaars die ongeloofwaardig lage tarieven aanbieden handelen onrechtmatig, onfatsoenlijk, immoreel en dienen daarvoor bestraft. Een branche die dergelijke toestanden laat voortbestaan moet dat zo langzamerhand eens onder ogen zien. Politiek en bestuur zouden zich de vraag moeten stellen of de zwakke positie van de flexwerkers niet voor correctie in aanmerking komt. Zulke misstanden passen niet in een modern land.

Source link