Politiek die te lelijk is voor het grote publiek
https://images.nrc.nl/eHq38wixDAAhfWTcPCms-Icj9XQ=/1200×627/smart/filters:no_upscale():format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2019/01/meeusartikel-1.png

Schoonheid en grootsheid in de politiek – wie wil het niet? Het hevige verlangen, het verheven ideaal, het fraaie verhaal. Helaas staat het vaak haaks op de Haagse praktijk. Op het gemodder, het inschikken, de kleinheid, de rolverwarring. Op het besef dat politici en hun medewerkers vaak lelijke dingen moeten uithalen om iets voor elkaar te krijgen.

Een onderschat besef, dat in het weekeinde treffend werd geïllustreerd in een onthullend stuk van collega’s Petra de Koning en Enzo van Steenbergen.

Zij schetsten hoe minister Hugo de Jonge (Volksgezondheid, CDA) en de oppositie laatst, gedwongen door de omstandigheden, elkaar vonden om chronisch zieken met een klein inkomen te ontzien. Deze mensen betalen hun gemeente voortaan minder, maximaal 19 euro per maand, voor zaken als dagbesteding, begeleiding en huishoudelijke hulp.

De minister zette het in een wet, de oppositie steunde dit op zich, maar wilde voorkomen dat gemeenten zouden korten op zorg als ze door de maatregel te weinig geld overhouden.

Het bijzondere – en onheilspellende – aan het stuk was dat de verslaggevers exact achterhaalden hoe de contacten tussen kabinet en oppositie waren verlopen. Zo bleek de politiek adviseur van De Jonge, Bart van den Brink, een opzetje te hebben geschreven voor een motie van de oppositie. De oppositie – van SP tot en met SGP – wilde een andere tekst, alleen: ook die schreven ze niet zelf. De motie waarmee de oppositie publiekelijk haar wil aan het kabinet oplegde, was binnenskamers aangeleverd door Sophie Hermans – nu VVD-Kamerlid, eerder politiek adviseur van de premier.

Dus hier kwam al het alledaagse gemodder bij elkaar: rolverwarring, kleinheid, valse pretenties. Politiek als poppenkast.

Mensen die ik erop aansprak, zeiden: ‘Och, zo gaat het vaker, dit is Den Haag, we hebben elkaar nodig, je doet er niks aan.’ Een enkeling zei erbij: ‘Maar wel ongemakkelijk dat alles is uitgelekt.’

Het laat zien hoe slecht het verlangen naar schoonheid en grootsheid zich verhoudt met de plakkerige Haagse praktijk. Helemaal nu Rutte III zijn meerderheid in de Eerste Kamer kwijt is, en Forum daar straks de grootste is, zodat coalitie en oppositie zich nog meer gedwongen kunnen voelen – partijkartel? – samen te klonteren.

Maar de paradox is: juist omdat de lelijkheid van dit overleg nu op straat ligt, zal de beduchtheid groeien om nog eens vuile handen te maken. En zo dreigen oude Haagse gewoonten uit de gratie te raken, zonder zicht op nieuwe manieren voor zakendoen in een versplinterend politiek landschap.

Tom-Jan Meeus (t.meeus@nrc.nl; @tomjanmeeus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Lotfi El Hamidi.

Source link

nuno-show.nl