Van der Poel maakt een salto

Van der Poel maakt een salto
https://images.nrc.nl/GluU104gSsn5WBxWDYU_ZgTRQEQ=/1200×627/smart/filters:no_upscale():format(jpeg):fill(f8f8f8,true)/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2019/01/jong-wilfried-de-standvel-online-artikel.png

Hij had speciaal voor de Ronde van Vlaanderen een witte koersbroek aangetrokken. Wit, hoe hou je dat schoon? Van zo’n klassieker word je altijd vies. Zijn het geen modderspatten of regendruppels, dan is het wel stof. En het is zaak om op je fiets te blijven zitten.

Bij ieder helikoptershot zocht ik naar de opvallende broek van Mathieu van der Poel. Op een brede asfaltweg naar de Oude Kwaremont reed hij aan de zijkant van het peloton. Pas op het laatste moment zag hij een bloemenperkje opdoemen.

Geen paniek, Van der Poel is wereldkampioen veldrijden.

Hij trok aan zijn stuur en belandde met beide wielen in de rulle grond. Balanceren, swingen met de heupen, blijven sturen.

Met een sprongetje kwam Van der Poel vanuit het perkje weer op de weg terecht. Met een kapot voorwiel. Op hoge snelheid zat hij op een onbestuurbare fiets met een gebroken voorwiel. Hij spreidde zijn benen en scheerde met zijn schoenen over de grond.

Als een kind op een fiets met zijwieltjes.

Van der Poel raakte in een slip, zwaaide zijn linkerhand omhoog en vloog met een salto over het stuur. Op zijn rug liggend kermde hij van de pijn.

Hij zocht niet meteen naar zijn fiets. Een slecht teken, dan geef je als wielrenner normaal gesproken de strijd op. Van der Poel bleef op de stoeprand zitten en greep naar zijn rechterschouder. Hoeveel botten kan een mens breken, hoeveel spieren afscheuren?

De renners vlogen verder door het Vlaamse land. Over kasseien en strontwegen, langs Jezus aan het kruis en Maria in haar kapelletje.

„Daar rijdt Van der Poel toch weer. Een kat heeft zeven levens”, riep de Belgische televisieverslaggever even later.

Inderdaad, de witte broek schoof weer door het beeld. Het even gedoofde vuur was weer aangeblazen. Van der Poel stond in brand en vocht zich terug naar de kopgroep.

Wie de Ronde van Vlaanderen ging winnen, interesseerde me niet meer zo. Het ‘tweede leven’ dat Van der Poel in De Ronde met beide handen had vast gegrepen, was een van de hoogtepunten in dit wielerseizoen.

Zoveel schrik, pijn en tegenslag kunnen dragen, toch weer doorfietsen en aan het eind nog naar de vierde plek sprinten. Langs het parcours begreep vader Van der Poel de wederopstanding van zijn zoon het beste: „Het was een klap, ja. Ach, hij moest even weer op z’n tellen komen. Daarna reed hij twintig minuten diep in het rood.”

Nuchterheid is een zegen bij de familie Van der Poel.

Zo op het eerste gezicht was de witte koersbroek van zoonlief niet smerig of gehavend. De stof zat strak om de dijen, de kont en het kruis. Afgezien van een paar druppels na de val, bleef zelfs het kokende bloed binnenboord; het draaide in het laatste uur in hoog tempo rondjes door een sportlijf dat tot de sterksten in het profpeloton gerekend moet worden.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Source link