Wendy werd jarenlang gestalkt: ’het kon heel goed mijn eigen vriend zijn’ | Vrouw

Wendy werd jarenlang gestalkt: ’het kon heel goed mijn eigen vriend zijn’ | Vrouw
https://www.telegraaf.nl/images/1200×630/filters:format(jpeg):quality(80)/cdn-kiosk-api.telegraaf.nl/442e73b4-640c-11e9-b673-0255c322e81b.jpg

‟Het begon op Facebook. Mijn stalker had een account aangemaakt onder de naam Jan van der Heijden, maar met mijn foto als profielfoto. Hij had iedereen uitgenodigd met wie ik ook bevriend was, onder wie mijn baas, zusje en collega’s.

Op die pagina schreef hij allemaal slechte verhalen over mij. Wat er stond? Dat ik een hoer was, dat ik aan drugs zat… Vrijwel direct waarschuwde mijn zusje mij. Ik gaf het door aan Facebook en het profiel werd verwijderd. Maar dat betekende niet het eind, maar het begin van een hoop ellende.

Enveloppen met spullen

Even was het rustig, tot ik een nieuwe vriend kreeg. Toen begonnen de stalkingspraktijken pas écht. Ik werk als taxichauffeuse en kreeg opeens enveloppen opgestuurd van mijn werkgever waarin ik normaal het taxigeld bewaar.

In die enveloppen zaten allerlei attributen van mijn werk: waspasssen, sleutels die hij had gestolen, muntjes… heel raar. Alsof ik dat dan gejat zou hebben. De enveloppen stuurde hij naar het huis van mijn ex.

Enge Whatsappjes

Ik kreeg ook sms’jes en whatsapp’jes waarin hij mij helemaal zwart maakte. Die stuurde hij ook naar mijn werkgever en familie. Godzijdank trokken beiden zich er weinig van aan, maar het werd steeds enger.

Hij stuurde ook dikwijls foto’s op. Dan reed ik tijdens werktijd langs de school van mijn dochters om ze even te groeten en dan kreeg ik even later een foto van mezelf bij school, met de vraag of ik dit wel mocht doen tijdens werktijd.

Later kwamen er ook heel vieze berichten over mijn dochters; dat hij haar wel eens mee zou nemen en zou verwennen, of dat een van de twee wel eens bij hem langs kwam en het mij nooit zou vertellen.

Lees ook: Conchita van Rooij: ’Ervaren mensen mij als intimiderend? Daar heb ik lak aan’

Levensgevaarlijk

Op een gegeven moment werd het levensgevaarlijk: er werden schroeven in mijn banden gestoken. Ik begon paranoïde te worden: straks maakte hij ook een keer mijn wielbouten los bijvoorbeeld.

En blijkbaar had deze persoon toegang tot het pand waar ik kwam voor werk, want hij wist mij precies te vertellen wanneer er een lamp in een van de kantoorruimtes stuk was en ‘dat ik maar goed uit moest kijken.’ Daarnaast stal hij natuurlijk al die goederen van werk, waardoor ik wist dat hij in mijn omgeving was.

Het bezorgde me enorme angst. Ik durfde niet meer alleen naar mijn werk. Mijn vader ging altijd met mij mee. Ondertussen maakte het me gek dat ik niet wist wie mij dit aandeed. Ik had mijn vermoedens, maar zeker weten deed ik het niet.

Mijn foto op datingsites

Bovendien dacht ik ook dat het heel goed mijn eigen partner kon zijn. Mijn toenmalige vriend (inmiddels ex) heeft borderline en enorme verlatingsangst. Hij reed ook wel eens achter mij aan naar werk bijvoorbeeld.

Hij steunde mij in mijn strijd tegen de stalker, maar was ook vreselijk jaloers. De stalker plaatste foto’s van mij op datingsites, waardoor er mannen aan de deur kwamen. Mijn ex dacht dan dat ik dat echt had gedaan, waardoor ik daar weer ruzie over kreeg.

En ik liet het wel uit mijn hoofd om openlijk toe te geven dat ik dacht dat hij wel eens mijn stalker zou kunnen zijn…

Lees ook: Nikki had een hersentumor: ’Zelfs lopen was lastig’

Aangifte

Ondertussen bleef ik maar aangifte doen. Ik kreeg enveloppen met daarin blaadjes van de bomen en de tekst: ‘Hier hoor jij onder te liggen, vieze hoer’, maar de politie kon niks doen. “Ik moet schijnbaar eerst dood in de greppel liggen voordat jullie iets doen,” schreeuwde ik een keer uit frustratie.

Uiteindelijk kreeg ik zelfs een poederbrief, die ik meenam naar het politiebureau. Het hele politiebureau stond op stelten en aangifte was voor het eerst wél mogelijk: een geluk bij een ongeluk.

Na die aangifte ontving ik als cadeautje van mijn stalker een keer een ICT-boek, waar ik een nummer op zag staan dat per ongeluk was doorgedrukt. Met dat nummer en de informatie die ik in al die jaren had verzameld heb ik Gestalkt ingeschakeld.

We zijn er uiteindelijk achter gekomen wie mij dit heeft aangedaan: een enorm grote schok. In de uitzending vallen alle puzzelstukjes samen.

Lees ook: Zo, dat is eruit!

Gestopt

Het stalken is sinds de opnames gelukkig helemaal gestopt. Mijn toenmalige relatie is inmiddels verbroken. Ik heb nu een nieuwe vriend die mij heel erg blij maakt. Het is nu rustig, maar ik heb een behoorlijke deuk van dit alles opgelopen.

Ik loop bij een ondersteunend arts. Met autorijden loop ik nog altijd eerst om mijn auto heen om te checken of alles goed is, voordat ik weg durf te rijden. Ik kijk heel vaak achterom, omdat ik altijd het gevoel heb dat ik word gevolgd.

Mijn kinderen hebben gelukkig heel weinig meegekregen van wat er speelde, maar ze blijken op dezelfde school te zitten als de kinderen van mijn ex-stalker; heel vervelend.

Wat ik het allerliefste zou willen, is antwoord op het waarom. Maar dat antwoord heb ik nog niet gekregen en zal ik volgens mij ook nooit krijgen. Sterker nog: mijn ex-stalker heeft nooit toegegeven wat hij heeft gedaan, al is het bewijs overduidelijk.

Ik begrijp het gewoon niet en ga het ook nooit kunnen begrijpen. En dat is misschien maar beter ook. Nu hebben mijn familie, kinderen en ikzelf rust. Dat is na al die jaren het allerbelangrijkst.”

Benieuwd wie het leven van Wendy jarenlang terroriseerde? De uitzending van Gestalkt met het verhaal van Wendy is zondagavond om 21.30 uur te zien op SBS6.

Source link